Biografie
Dietmar Wolf groeide op in Hochdahl, vlakbij het Neandertal, en wilde reisagent worden. Voor klantbezoeken was een degelijke auto onmisbaar, toch? Die had hij niet, dus nam hij de laatste 2CV van zijn broer over.
Foto: Anton Wolfpril Correctie in de ICE
“Is dat uw 2CV daar op de parkeerplaats?”
Et voilà, wat een pronkstuk van een auto! Zelfs de volledige raad van bestuur volgde de voorzitter om Antons 2CV op de parkeerplaats te bekijken.
“Als student had ik…”
9/11 in Manhattan maakte alle professionele inspanningen teniet.
De 2CV bleef.
Er volgden een reeks professionele tussenstops totdat Anton zich ging inzetten voor de gemeentelijke politiek in Düsseldorf, laatstelijk als wijkburgemeester van stadsdeel 3 in Düsseldorf.
Aan deze overigens vrijwillige inzet maakte hij na een lange, uitdagende periode eind 2025 uit eigen beweging een einde.
De 2CV bleef.
Als 2CV-rijder beleefde Anton de meest uiteenlopende 2CV-bijeenkomsten, organiseerde hij oriëntatieritten van zijn club „Dat Dotterdebakel der Düssel Ducks“, diverse eendaagse bijeenkomsten, onder andere rond de „duckomenta“ (In Ducks we trust), en meerdaagse bijeenkomsten in zijn geliefde Eifel.
Onder zijn echte naam Dietmar (Diddi) Wolf bedacht en initieerde de Düsseldorfse inwoner in 2004 zelfs de „Eerste internationale Duitse bijeenkomst van de vrienden van de 2CV“ in het Hessische Gedern, die hij samen met zijn collega Horst Dumele van de Citroën-Club Rhein-Ruhr CCRR plande en uitvoerde.
Na een lange pauze als gevolg van de pandemie en pech volgde de poging om de Duitse bijeenkomsten in 2024 nieuw leven in te blazen met de 10e internationale Duitse bijeenkomst van vrienden van de 2CV, eveneens in het Hessische Gedern, ditmaal samen met Degenhardt Erbe van de CCRR.
Anton schreef graag kleurrijke verslagen van bijeenkomsten en reizen voor de relevante Duitse 2CV-media. Met zijn artikel over autohistorie „De 2CV in dienst van de Duitse politie“ is hij gastauteur in het Citroën-jaarboek nr. 3 van uitgeverij FGV.
Toen hij nog bij een reisbureau werkte, organiseerde hij autoreis- en veerbootovertochten naar de wereldbijeenkomst van 1999 in Skotina/Griekenland. Omdat hij alle tariefgegevens, tijden en nog veel, veel, veel meer als buitengewoon saai ervoer, vulde hij zijn reisinformatie aan met Testudo Skotinas, de gevaarlijke, bandenetende schildpad die is geïnspireerd op de Caretta Caretta. De voormalige redacteur Hobo van het tijdschrift „Entenschnabel“ maakte hier een 1 aprilgrap van en bedacht een pseudoniem voor de schrijver.
Anton Wolfpril zag het levenslicht.
2CV-Eendenverhalen
Foto: Anton Wolfpril, auteur van 2CV-eendenverhalen
Anton Wolfpril is mijn pseudoniem. Het begon, zoals beschreven, met een 1 aprilgrap in het 2CV-tijdschrift „Der Entenschnabel“ ter gelegenheid van de wereldbijeenkomst in 1999 in Griekenland en de bandenetende, afschuwelijke schildpad Testudo Skotinas. Vervolgens verscheen met het kerstverhaal „Alle Jahre wieder“ het eerste verhaal van de onbekende auteur Wolfpril in het 2CV-tijdschrift „Der Entenschnabel“. Tijdens het 2CV-uitje „Eifel-Advent“ in Kyllburg hoorde ik aardige opmerkingen over het verhaal van de onbekende auteur. ’s Avonds bij het haardvuur kreeg ik eindelijk eens eerlijke kritiek te horen. Dat was nog nooit gebeurd, maar zeker, dat is mooi, een prachtig verhaal, bijna niet te geloven, veel te oppervlakkig geschreven… Veel te oppervlakkig? Wat een brutaliteit!
Bijzonder leuk was een e-mail waarin een lezer van „Der Entenschnabel“ zich later erg verheugde over een verhaal. “Alle Jahre wieder” las hij op kerstavond zelfs voor aan zijn gezin. En het was een primeur voor hem, want deze hopelijk niet al te gestresste gezinsvader deed dat voor het eerst.
Door dat „veel te oppervlakkig“ raakte ik echter sterk gemotiveerd. Nog voor oudejaarsavond van datzelfde jaar schreef ik het gemene kerstverhaal „Du Sau“. Dus alsjeblieft niet voorlezen aan kinderen!
In de daaropvolgende januari vroeg Harald, redacteur bij Entenschnabel, me om een paasverhaal. Eerst kon ik niets bedenken, maar toen kreeg ik een ingeving...
Op een gegeven moment ging de telefoon weer. Of er misschien een mooi zomerverhaal was? Zo ging het verder en na een creatieve pauze bleef het maar doorgaan. Mijn uitgeverij Buch&Motor Edition Garage 2CV selecteerde zeventien verhalen uit mijn arsenaal, wat in 2020 uitmondde in een eerste deel van 160 pagina’s.
Zes jaar later verschijnt het tweede deel met bizarre, futuristische verhalen over liefde, roest en avonturen die een vleugje ‘cosy crime’ bevatten.
Voor u
Mocht u daadwerkelijk in een 2CV rijden, dan raad ik u met uw ‘paraplu op vier wielen’ ten zeerste een echte 2CV-bijeenkomst aan. Met name de bijeenkomsten met Pasen, Pinksteren, de 2CV-Duitslandbijeenkomsten of de traditionele bijeenkomst van de André Citroën Club lenen zich hiervoor uitstekend.
Mocht u bovendien in de omgeving van Düsseldorf wonen, bezoek dan de stamtafel van de fantastische Düssel-Ducks. Een lijst met talrijke 2CV-clubs vindt u in dit overzicht.
Zowel hier als daar ontmoet u de meest uiteenlopende mensen en ziet u de meest uiteenlopende 2CV’s – zolang de ‘Eenden’ nog bestaan en niet alleen nog in fotoboeken of in verhalen over de ‘Eenden’ voortleven.
Anton Wolfpril
Vertaald met DeepL.com (gratis versie)
